The Jazz Singer'ı “ilk sesli film” diye anlatmak neden eksik kalır?

“İlk sesli film” etiketi hangi ilki kastettiğini gizler

The Jazz Singer için sık kullanılan “ilk sesli film” cümlesi, sesin sinemada hangi işlevini ölçtüğünü söylemez. Library of Congress makalesi yapımın ilk konuşan film olmadığını; MoMA koleksiyon kaydı da daha önceki örneklere rağmen senkron müzik ve vokal kaydıyla kamu ilgisini güçlü biçimde yakalayan geçiş yapımı olduğunu vurgular. Bir kronoloji kurarken ayrı başlıklar gerekir: ses deneyi, senkron eşlikli uzun metraj, konuşma bölümlü uzun metraj, tamamen kaydedilmiş diyaloglu uzun metraj ve ticari dönüşüm. Bunlar aynı “ilk” değildir.

Smithsonian'ın programı ayrımı somutlaştırır. Alan Crosland'ın 1926 tarihli Don Juan'ı uzun metraj boyunca senkron Vitaphone müziği ve ses efektleri taşır, fakat konuşulan diyalog içermez. The Jazz Singer ise konuşma bölümleri taşıyan uzun metraj olarak tanımlanır. Library of Congress makalesi filmin büyük ölçüde sessiz kaldığını, müzik ve efektlerin sessiz kısımlara eşlik ettiğini ve yaklaşık iki dakika gerçek diyalog bulunduğunu yazar. Bu iki dakika bu dosyada yeniden ölçülmüş bir sonuç değil, açıkça adı verilen arşiv makalesinin değeridir.

Tarihsel etkiyi küçültmeden teknik etiketi daraltmak mümkündür. Academy'nin ilk ödül töreni kaydı Warner Bros.'a The Jazz Singer için sektör dönüşümünü vurgulayan özel ödül verildiğini gösterir. Bu, yapımın ticari ve kurumsal önemine güçlü kanıttır; 1890'lardan beri yapılan bütün ses denemelerini geriye dönük olarak yok etmez. En savunulabilir kısa tanım şudur: 6 Ekim 1927'de prömiyer yapan, büyük ölçüde sessiz anlatıyı senkron müzik, efekt, şarkı ve sınırlı konuşma bölümleriyle birleştiren etkili Vitaphone uzun metrajı.

Vitaphone'da ses film şeridinde değil ayrı disktedir

Library of Congress ses zaman çizelgesi Vitaphone sistemini 16 inç, 33 1/3 devir/dakika uzun çalan disk üzerine kurulu bir yöntem olarak açıklar. Disk, standart bir film makarasının oynatma süresiyle eşleşecek biçimde yaklaşık 11 dakikaya göre tasarlanmıştır. Library of Congress sergi kaydı da her diskin yaklaşık bir makaraya karşılık geldiğini belirtir. Bu taşıyıcı bilgisi, modern bir dijital dosyanın tek zaman çizelgesiyle karıştırılmamalıdır: 1927 gösteriminde görüntü ve ses fiziksel olarak ayrı, mekanik olarak eşlenmiş iki ortamdır.

Kayıt tarafında kamera düzeneği bir döner tablaya bağlanır; Library of Congress, gürültü üreten sistemin ses geçirmez kabin içinde tutulduğunu anlatır. Gösterim tarafında projeksiyoncu filmdeki “start” karesini projektör kapısına getirir, iğneyi diskte okla işaretlenen ilk oluğa yerleştirir ve iki ortamı birlikte uygun hıza çıkarır. Bu prosedür yalnız bir merak ayrıntısı değildir. Eşzaman, montajın işitsel karşılığının salonda korunabilmesi için gösterim işçiliğine ve mekanik zincire bağımlıdır.

Bu bilgiler belirli bir seansın kusursuz olduğunu kanıtlamaz. Film kopması, disk sıçraması, yanlış başlangıç veya ekipman ayarı görüntü-ses ilişkisini bozabilir; Library of Congress metni yöntemin hassas eşzaman gerektirdiğini söyler. Bu dosya özgün disk oynatmadığı ve gösterim kaydı dinlemediği için gürültü düzeyi, devir sapması, frekans aralığı, bozulma ya da gerçek senkron hatası ölçmez. Teknik tarih yazımında sistem tasarımı, belirli kopyanın koruma durumu ve gerçekleşmiş seans performansı ayrı kanıt katmanlarıdır.

90 ve 88 dakika kayıtları kopya adını zorunlu kılar

AFI Catalog yapımı 90 dakika, 8.117 fit ve dokuz makara olarak kaydeder; fiziksel özellik alanında sessiz film ile Vitaphone konuşma, müzik ve ses efekti bölümlerini birlikte belirtir. Smithsonian'ın 2012 tarihli “The Advent of Sound” programı ise gösterimini 88 dakika olarak listeler. İki dakikalık farkı kaynaklardan biri yanlış diye düzeltmek yerine, her değerin kendi katalog veya program bağlamını korumak gerekir. Bu dosya iki kopyanın başlangıç-bitiş noktalarını karşılaştırmadığı için farkın nedenini belirlemez.

Süre farkı, Library of Congress makalesindeki yaklaşık iki dakikalık diyalog değeriyle de otomatik olarak açıklanamaz. Bir kopyanın iki dakika kısa olması, konuşma bölümünün çıkarıldığı anlamına gelmez; eksik veya farklı materyal, lider, sunum hızı, katalog yuvarlaması ya da başka bir dağıtım tercihi olabilir. Hangi olasılığın geçerli olduğunu ancak kopya kimliği, makara dökümü ve zaman kodu gösterebilir. Aynı sayıyı görmek neden-sonuç kanıtı değildir.

Ses analizi yapılacaksa izlenen veya dinlenen nesne açıkça adlandırılmalıdır: arşiv, taşıyıcı, restorasyon yılı, dosya ya da DCP sürümü, toplam süre, sesin diskten mi modern sound-on-film veya dijital aktarım üzerinden mi geldiği yazılır. Ardından konuşma, şarkı, müzik, efekt ve sessiz/ara yazılı anlatı kategorilerinin kodlama kuralı tanımlanır. Bu çalışma hiçbir kopyayı zaman kodlamadığı için sesli bölüm yüzdesi, ortalama ses seviyesi veya konuşma anlaşılabilirliği skoru üretmez.

Yapım kredileri sesi tek bir mucit anlatısından çıkarır

AFI'nin ayrıntılı kredi dökümü yönetmen Alan Crosland'ı, uyarlayan Alfred A. Cohn'u, görüntü yönetmeni Hal Mohr'u ve kurgucu Harold McCord'u listeler. Louis Silvers müzik skoru ve Vitaphone orkestra yönetimi, George R. Groves ses, Nugent Slaughter mühendislik efektleri kredisi taşır. Yapım şirketleri Warner Bros. Pictures ile The Vitaphone Corp.'tur. Bu dağılım, sesli sinemaya geçişi yalnız ekrandaki yıldızın doğaçlamasına veya tek bir cihazın “icadına” bağlamanın üretim örgüsünü eksilttiğini gösterir.

Film kimliği de uyarlama zinciriyle okunmalıdır. AFI kaydı Alfred A. Cohn'un çalışmasını Samson Raphaelson'ın kısa öyküsü ve sahne oyununa dayalı uyarlama olarak verir. Al Jolson, May McAvoy, Warner Oland ve Eugenie Besserer ana oyuncu kadrosundadır. Bu yazı senaryodan ya da film diyaloglarından uzun alıntı yapmaz; sözlerin telif durumunu varsaymaz. Konuşma bölümlerinin yapım tarihindeki yerini açıklamak için arşiv kayıtlarının özetini kullanır.

Sesin kurumsal yayılımı da tek film karesinden görülemez. Academy ödül kaydı Warner Bros.'un yapımını endüstri dönüşümünün simgesi olarak onurlandırır; Library of Congress makalesi filmin başarısının stüdyo ve salon yatırımlarını hızlandırdığını anlatır. Bunlar etki kayıtlarıdır, her salonun aynı gün donatıldığını veya sessiz sinemanın bir gecede bittiğini kanıtlamaz. Teknolojik geçiş üretim, dağıtım, salon ekipmanı, personel eğitimi ve standartlaşmanın zamana yayılan ortak değişimidir.

Ses devrimi anlatısı blackface bağlamını silemez

The Jazz Singer'ın tarihsel önemini yalnız teknoloji kutlaması olarak sunmak, yapımın blackface gösteri geleneğini görünmez kılar. Library of Congress Prints and Photographs Division, 1927 afişini “blackface içindeki bir şarkıcı” gösteren nesne olarak tanımlar ve kaydı “Blackface entertainers—1920-1930” konu başlığıyla sınıflandırır. Bu arşiv tanımı, bağlamın sonradan filme dışarıdan eklenmiş bir tartışma olmadığını gösterir. İçerik uyarısı ve ırkçı temsil tarihi, ses sistemi açıklamasının dışında bırakılmamalıdır.

Bağlam vermek, tarihsel gösteriyi yeniden üretmek anlamına gelmez. Bu yazı afişi medya varlığı olarak kullanmaz; Library of Congress kaydında telif durumunun değerlendirilmediği belirtilir. Filmden görüntü, şarkı sözü veya uzun diyalog alıntısı da içermez. Editoryal görsel üretilecekse oyuncunun makyajını taklit eden bir yüz, afiş reprodüksiyonu ya da nostaljik minstrelsy estetiği kullanılmamalıdır. Bunun yerine disk, makara, projektör ve kaynak zincirini soyut teknik şemayla anlatmak hem telif hem temsil bakımından daha dürüsttür.

Sonuçta sağlam bir sesli sinema yazısı üç sınırı aynı anda korur. Birincisi kronoloji: The Jazz Singer bütün ses denemelerinin ilki değildir. İkincisi teknik nesne: Vitaphone ayrı disk ve film makarasının hassas eşzamanına dayanır; modern dijital dosya gibi ele alınamaz. Üçüncüsü kültürel bağlam: yapımın ticari etkisi, blackface geleneğinin ırkçı temsilini nötrleştirmez. Bu dosya izleme, ölçüm veya ekip röportajı iddiası kurmadan, bu üç alanı denetlenebilir arşiv kayıtlarıyla birbirine bağlar.